Κατά και­ρούς βρέ­θη­κα στην θέση να προ­σπα­θώ να συ­λλα­βί­σω το κεί­με­νο στο πα­ρόν blog, αλλά η όλη δια­δι­κα­σία ήταν ε­ξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λη και χει­ρο­κί­νη­τη· γε­γο­νός που ποτέ δεν εί­ναι κα­λό. Όταν για πα­ρά­δει­γμα η πλή­ρης στοί­χι­ση, που μου α­ρέ­σει στα κεί­με­να μου, «ά­πλω­νε» πολύ τις λέ­ξεις σε μια σει­ρά, προ­σπα­θού­σα να βάζω τον χα­ρα­κτή­ρα συ­λλα­βι­σμού «soft hyphen» στις λέ­ξεις που ή­θε­λα να κο­πούν για να «ο­μο­ρφύ­νει» ο­πτι­κά η στοί­χι­ση. Αυτό βέ­βαια έχει ου­σία σε θέ­μα­τα που έ­χουν στα­θε­ρό πλά­τος και φυ­σι­κά για φυ­λλο­με­τρη­τές που δεν έ­χουν α­λλα­γμέ­νες ρυ­θμί­σεις στα με­γέ­θη των γρα­μμα­το­σει­ρών τους.

Φυ­σι­κά και η πα­ρα­πά­νω δια­δι­κα­σία δεν με «ε­νθου­σία­σε» ο­πό­τε και α­νέ­λα­βα να κάνω τη ζωή μου πιο εύ­κο­λη, δυ­σκο­λεύο­ντας την προ­σω­ρι­νά. Έτσι α­πο­φα­σί­στη­κε η δη­μιου­ργία του «Συ­λλα­βι­στή ΗΤML». Ο Συ­λλα­βι­στής λοι­πόν εί­ναι ένας α­λγό­ρι­θμος που παί­ρνει το Ε­λλη­νι­κό κεί­με­νο και βά­ζει τους χα­ρα­κτή­ρες συ­λλα­βι­σμού, στις λέ­ξεις και α­πο­δί­δει κεί­με­νο που μπο­ρεί να συ­λλα­βι­στεί «αυ­τό­μα­τα» σε κάθε ΗΤΜL σε­λί­δα.

Εδώ λοι­πόν θα πα­ρου­σιά­ζε­ται η ε­ξέ­λι­ξη του Συ­λλα­βι­στή όσο θα προ­χω­ράω πε­ρι­σσό­τε­ρο σε αυ­τόν.
Μέ­χρι στι­γμής, ο Συ­λλα­βι­στή­ς:

• Λε­­ιτο­­υργεί μόνο σε Unicode Ε­­λλ­η­­νι­κές λέ­­ξεις· α­­γνοεί ό­­σους χα­­ρ­α­κ­τή­ρες δεν εί­­ναι Ε­­λλ­η­­νι­κά σύ­­μφ­ω­να και φω­­νή­ε­ντα.
• Δεν συλλαβίζει 100% σωστά. Δηλαδή
  1. Το σύ­μφω­νο α­νά­με­σα σε δύο φω­νήε­ντα κά­νει συ­λλα­βή με το δεύ­τε­ρο φω­νήεν. π.χ. έ – να, ό – λα. Ι­σχύει
  2. Λέ­ξεις που α­ρχί­ζουν από σύ­μφω­νο και α­κο­λου­θεί φω­νήεν και πάλι σύ­μφω­νο και πάλι φω­νήεν, οι συ­λλα­βές εί­ναι ζευ­γά­ρια, σύ­μφω­νο φω­νήεν. π.χ. μά – τι, κυ – νη – γώ. Ι­σχύει
  3. Τα δύο σύ­μφω­να δεν τα χω­ρί­ζου­με, όταν από αυτά α­ρχί­ζει ε­λλη­νι­κή λέ­ξη. π.χ. έ – τρε – χε : από τρ α­ρχί­ζει η λέξη τρέ­χω. Ι­σχύει
  4. Τα δύο σύ­μφω­να τα χω­ρί­ζου­με, όταν από αυτά δεν α­ρχί­ζει ε­λλη­νι­κή λέ­ξη. π.χ. καρ – διά : από ρδ δεν α­ρχί­ζει λέ­ξη. Δεν Ι­­σχύει
  5. Τα τρία σύ­μφω­να τα χω­ρί­ζου­με, όταν δεν α­ρχί­ζει από αυτά λέ­ξη. π.χ. άν – θρω – πος : από νθρ δεν α­ρχί­ζει λέ­ξη, ε­πο­μέ­νως το πρώ­το ( ν ) θα πάει με την προη­γού­με­νη συ­λλα­βή. Δεν Ι­­σχύει
  6. Τα τρία σύ­μφω­να δεν τα χω­ρί­ζου­με, όταν από αυτά ή από τα δύο πρώ­τα α­ρχί­ζει λέ­ξη. π.χ. ε – χθρι – κό : από χθ α­ρχί­ζει η λέξη χθες. Δεν Ι­­σχύει
  7. Δύο ό­­μοια σύ­­μφ­ω­να τα χω­­ρ­ί­ζ­ου­με. π.χ. άλ – λος, πολ – λά. Δεν Ι­­σχύει
  8. Οι σύ­νθε­τες λέ­ξεις α­κο­λου­θούν τους ί­διους κα­νό­νες. Ι­σχύει με­ρι­κώς
  9. Τα δί­ψη­φα σύ­μφω­να δε χω­ρί­ζο­νται. π.χ. πέ – ντε, μπα – μπάς. Ι­σχύει με­ρι­κώς
  10. Τα δί­ψη­φα φω­νήε­ντα, οι δί­φθο­γγοι και οι συ­νδυα­σμοί, λο­γα­ριά­ζο­νται σαν ένα φω­νήεν. π.χ. αί – θου – σα, αη – δό – νι, λευ – κός, πη – γαί – νω. Ι­σχύει
• Δεν βάζει κενή σειρά παρά μόνο όταν υπάρχει το TAG BR. Ι­σχύει

Όσο θα προ­χω­ράει το όλο πρό­γρα­μμα θα ε­νη­με­ρώ­νω την πα­ρού­σα α­νά­ρτη­ση. Όσοι ε­νδια­φέ­ρο­νται να βοη­θή­σουν με ο­ποιο­νδή­πο­τε τρό­πο, από απλή ε­πι­σή­μα­νση των λα­θών μέ­χρι και την τρο­πο­ποίη­ση του κώ­δι­κα ας το κά­νουν ε­λεύ­θε­ρα.

Φυ­σι­κά και η τρέ­χου­σα α­νά­ρτη­ση έχει δε­χθεί συ­λλα­βι­σμό από τον Συ­λλα­βι­στή HTML v1.0.

Κάθε ημέρα που περνάει, ζητά και μεγαλύτερη προσπάθεια για να την αντιμετωπίσω. Δε θέλω να χάσω το κουράγιο μου, αλλά όσο ο καιρός προχωρά, όλο και πιο δύσκολα εντοπίζω την ελπίδα, στην σκοτεινή γωνιά που κρύφθηκε…
Ακόμα πιο πολύ σκιάζομαι, αν θέλει απ’ τη ματιά μου να κρυφτεί παρά ότι κρύφτηκε για να γλυτώσει από την μιζέρια, που ‘χει νοτίσει τα όνειρα μας.
Απορώ…

Μη θαρρεί πως γέρασε;
Πως ξεθώριασε η θωριά της το πόθο μου για ‘κείνη;
Πως οι ρυτίδες πάνω της κλαδέψαν την ορμή μου;
Πως με κούρασε η αναμονή να ζωντανέψει τις υποσχέσεις της; Συνέχεια →